Toen ik het recent rapport over het personeelsverloop in
België in 2015 van Securex las, schoot er van alles door mijn hoofd. Niet dat
de resultaten me bij verrassing nemen, wel blijf ik verbaasd dat de rigiditeit
op de arbeidsmarkt zo hard ingebakken zit in ons sociaal bestel en dat de kloof
tussen insiders en outsiders moeilijk overbrugbaar blijkt. Slechts één op 20
werknemers veranderde vorig jaar immers vrijwillig van werkgever. Het
personeelsverloop is sedert 2007 nog nooit zo minimaal geweest.
Werknemers voelen zich vandaag bijzonder onzeker… De
aanhoudende economische laagconjunctuur, de al bij al beperkte banengroei, de
toenemende automatisering en robotisering, de economische transformaties,… doen
werknemers zich afvragen of ze wel beter af zijn door voor een nieuwe werkgever
te kiezen… En als ze het al zouden willen worden ze geconfronteerd met het
systeem van de gouden kooi die de werknemer met een vast contract en de
bijhorende elementen mbt cao-voordelen, anciënniteit, groepsverzekering, etc..
in de arbeidsorganisatie “vast houdt”, ook al zou hij elders meer passie in een
job kunnen vinden. De gouden kooi wordt nog versterkt door de negatieve
maatschappelijke perceptie ivm demotie, het gebrek aan een C2C-arbeidsmarkt die
competenties zichtbaar maakt én valoriseert, het fel gefragmenteerd paritair
overleg met tientallen paritaire comités en subcomités, sectorregelingen die
enkel transities binnen de eigen sector faciliteren, edm. En dus verkiezen werknemers
de vertrouwdheid van de huidige werkplek boven de (gepercipieerde) onzekerheid
van een nieuwe…
Zo houden we de rigiditeit van de arbeidsmarkt evenwel in
stand. Nieuwkomers kunnen niet instromen naar voor hen aantrekkelijke banen…
Zittende medewerkers blijven letterlijk zitten zonder nieuwe of andere
competenties of ontwikkelingsmogelijkheden aan te boren. Deze weinig optimale
inzet van talenten en competenties verhindert groeikansen van bedrijven
waardoor de kloof tussen insiders en outsiders versterkt wordt… De kip of het
ei?
Misschien moeten we eerst het kippenhok aanpakken!
De moed ontbreekt ons immers om in ons sociaal bestel het
paradigma van loopbaanzekerheid consequent én coherent in de plaats te stellen
van het achterhaalde paradigma van de jobzekerheid. Deze paradigmashift moet
mensen méér wendbaar én weerbaar maken op de “VUCA”-arbeidsmarkt. Zeker indien
deze herinrichting van het bestel, het kippenhok, gepaard gaat met een
grootschalig Keynesiaans leer-offensief, een competentiegericht loopbaanbeleid
en de ombouw naar een cyaan organisatiemodel dat talenten koestert… Zo’n
beleidskader kan het werknemersvertrouwen doen groeien… Want enkel meer
vertrouwen zal ertoe leiden dat de arbeidsmarkt echt opveert en méér en méér
werknemers de sprong zullen durven maken naar een nieuwe uitdaging.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten