Tijd voor een sequel van de succesvolle Vlaamse
film “De collega’s maken de brug”, moet
die vakbondsafgevaardigde recent op een verloren maandag gedacht hebben. Hij
kondigde toen immers met veel bravoure de strijd tegen de verhuis van de
Vlaamse ambtenaren naar de site van Tour & Taxis te Brussel aan. Het kon toch
niet zijn dat zijn leden een onveilige tocht vol gevaren doorheen een Brussels
parkje moesten maken om naar het werk of naar huis te gaan. Er zouden daar
druggebruikers zitten en er was zelfs eens een crimineel feit gepleegd…
Ongetwijfeld zag hij zich met zijn discours al
gecast als hoofdrolspeler in de nieuwe film “ De collega’s banen zich een weg”…
naast andere onvergetelijke typetjes zoals Jomme Dockx, Philemon Persez, Jean
De Pesser, Bonaventuur Verastenhoven en Gilbert Van Hie. Het filmscript voorzag
een scène waarin Vlaamse ambtenaren in
kaki-uniform, gewapend met hakmes en
bijl en door hem deskundig gegidst zich een weg banen van het Noordstation doorheen de Brusselse brousse naar het nieuwe
hoofdkwartier…de parodie van het satirisch TV- programma de Ideale Wereld zelfs
overstijgend…
Uitstekend scenario voor een komische film van de
vorige eeuw…maar helaas dicht bij de realiteit van deze vakbondsafgevaardigde.
Hij werd gelukkig al vlug het (gevaarlijke?) bos ingestuurd door jonge
ambtenaren die via de sociale media bekend maakten dat ze afstand namen van dit
vakbondsstandpunt. Zij willen duidelijk komaf maken met het imago van de
“collega’s” en zien verandering als een opportuniteit in plaats van als een
bedreiging. Want biedt de nieuwe locatie niet
meer mogelijkheden om het Nieuwe Werken te implementeren?
Collega ambtenaar-blogster Elke Wambacq schreef een
mooie “tegen-blog” over hoe ze de rijkdom van de buurt, waarin zij werkt ontdekt. Ook al is haar
kantoor gelegen in een ogenschijnlijk weinig fraai deel van Anderlecht, toch
bruist de buurt door de diversiteit van culturen… Als je hiervoor openstaat
ontdek je niet alleen de wereld van jouw werk maar ook de wereld rondom het
werk. Zij slaat daarbij de nagel op de kop… Je moet je ook willen integreren en
inleven in de buurt waar je werkt… En
hier ligt het schoentje gekneld… Te veel Vlaamse ambtenaren zien Brussel enkel
en alleen als hun werkplek waar ze tussen 8 en 17 uur noeste arbeid verrichten
maar niet als een leefomgeving, een multiculturele grootstad die bruist van de diversiteit…
Diversiteit is voor hen hoogstens een exotisch slaatje of een sushi…
Stadssocioloog Eric Corijn merkt terecht op dat de
pendelende ambtenaren amper kennis maken met de stad en zich ook geen deel van het stedelijk weefsel voelen.
Ze hebben geen beeld van het echte Brussel, ook al is het hun dagelijkse
werkstek. Hoe kan je als “civil servant” de gemeenschap dienen als je je er
niet in integreert, als je niet ontdekt wat er binnen zo’n gemeenschap leeft,
als je de blik niet echt naar buiten richt…? Jammer want Brussel is toch onze hoofdstad die we ook samen
maken. Misschien is er wel nood aan een Vlaamse Buurtmeester die niet alleen
zorgt voor mooie, functionele overheidsgebouwen maar ook voor integratie in en
ontwikkeling van de buurt. Dan kunnen de collega’s zich een weg banen naar de
verschillende activiteiten in de buurt en echt deel uitmaken van hun omgeving.
Dat lijkt me uitdagender dan een gesloten houding aan te nemen die steunt op
onwezenlijke angst en onveiligheid.
Fons Leroy
Gedelegeerd Bestuurder
VDAB
2 opmerkingen:
De Schotse overheid in Edinburgh is gehuisvest in "St Andrews's House". De opening in 1940 kon niet doorgaan omdat WO2 net uitbrak en de ambtenaren boven hun gebouw de luchtgevechten van de Battle of Britain konden volgen. Maar als dat nog niet gevaarlijk genoeg is : het gebouw is gezet op het domein van een beruchte gevangenis. De lijken van de geëxecuteerden liggen nog steeds onder de parking. En aan de ingangs staat nog steeds te lezen dat het gebouw "is haunted".
Toen ik er vorige week was waren er toch geen protestacties van de Schotse ambtenaren ;-)
Ik denk dat het protest veel meer te maken heeft met de extra reistijd die aan het traject wordt toegevoegd. Wie vanuit Vlaanderen naar Brussel pendelt, voegt al snel 10 u per week toe aan zijn werktijd. Dat is 40 u per maand. Een ambtenaar die dus bereid is om in Brussel te komen werken, werkt eigenlijk 5 weken per maand ipv 4. Als er per traject een kwartier extra stappen bij komt, dan verzwaart dat het reistraject met 2u30 per week. Dat is bijkomend nog eens anderhalve dag extra per maand.
Om 's avonds op tijd thuis te zijn voor het gezin, bijvoorbeeld om kleine kinderen af te halen van crèche of school, neemt diezelfde ambtenaar zo kort mogelijke middagpauzes en holt zij 's avonds naar het station. Wellicht zou zij graag de stad verkennen en eens pauze nemen op een terrasje, maar helaas laat het gezinsleven en het systeem met de tikklok dit nauwelijks toe.
Een reactie posten