School's out!?
Wie kan niet meezingen met “School’s Out” van Alice Cooper? “Out for summer, out till fall. We might not come back at all. School’s out forever, school’s out for summer. School’s out completely”. Deze hit uit 1972 bezorgde mijn ouders en hun generatiegenoten de nodige kopbrekens, niet in het minste omwille van het uiterlijk van Alice Cooper … veelal ten onrechte.
In het onderwijs is “School’s out” helaas weer populair en vormt het voor teveel jongeren de echte eindtermen. Uit een recente studie van het Universitair Steunpunt Studie- en Schoolloopbanen blijkt immers dat 14,5% van de Vlaamse leerlingen de school verlaat zonder diploma of getuigschrift. Bij de jongens loopt dit percentage zelfs op tot 17,5%, bijna één op vijf jongens komt dus ongekwalificeerd op de arbeidsmarkt. Voor hen telt meestal het gevoel van “no more pencils, no more books, no more teacher’s dirty looks“.
Lees meer
2 opmerkingen:
Het valt mij steeds weer op hoeveel (allochtone) jongeren deelnemen aan onze sollicitatieprocedures voor jeugdwerker of competentiewerker zonder of met een lage kwalificatie (bso handel/verkoop). Het valt mij eveneens op dat onze vrijwillige jeugdwerkers (van allochtone origine)in JCC De Branderij in Antwerpen ambitie en 'goesting' hebben om jeugdwerker te zijn. Sommigen mogen de ambitie koesteren om het ooit professioneel te kunnen zijn, omdat ze over competenties beschikken om in communicatie en relatie te treden met de kinderen en tieners uit de wijk. Ze zijn soms beter uitgerust om met die kinderen en jongeren om te gaan dan vele afgestudeerde blanke middenklasse jongeren die skw heben gevolgd. Waste of talent.
Het jeugdwerk dat met twee voeten in de stedelijke realiteit wil staan, kan niet anders dan open staan voor en werken met ambities van jongeren, ook in het kader van hun schoolloopbaan of arbeidsloopbaan.
Jongeren aanspreken op persoonlijkheid, aan de slag gaan met hun competenties (om te beginnen herkennen van, vervolgens ontwikkelen), en hen, bijvoorkeur met andere actoren, te oriënteren naar de juiste plek in het onderwijs of arbeidsmarkt, is één van de grote uitdagingen van dit stedelijk jeugdwerk. Jongerencompetentiecentra kunnen hierin een cruciale rol spelen. Een van de jongeren die via vrijetijdswerking een passie heeft en zijn talent ontwikkeld voor fotografie, en vervolgens van handel/verkoop overstapt naar public-relations (aansluitend op zijn vrijetijdsbeleving) is daar een goed voorbeeld van.
We zullen hoe dan ook in dialoog moeten treden met het onderwijs in functie van juiste loopbaanoriëntering. Het onderwijs zal evenzeer in deze dialoog moeten stappen. (Sommige Antwerpse scholen doen dit al. Je laat anders geen drie schoogaande jongeren de week voor de paasvakantie deelnemen aan een internationaal stedelijk project in rotterdam.)
Tenslotte moeten we ook out of the box durven denken, en alternatieven ontwikkelen om amibitie en aspiratie van jongeren plek te geven en hun talenten op andere manieren dan de huidige klassieke weg te laten ontwikkelen. En hoe kan een getenderd opleidingsbeleid een out of the box denken en werken ondersteunen?
Wie een huis gaat bouwen, weet dat je degelijke funderingen nodig hebt. Zijn er fouten in de fundering, dan zal de muur op het gelijkvloers een barst vertonen. Wordt dit probleem niet opgelost, eerst in de fundering, dan in de muur, dan wordt de scheur op de eerste verdieping groter...
Een verhaaltje dat iedereen begrijpt. En toch...
Ons onderwijssysteem werkt op dezelfde wijze: in de kleuterschool moeten alle leerlingen een gelijke 'fundering' opbouwen om de voorwaarden voor het eerste leerjaar te kunnen bereiken. Iedere kleuterjuf (of zeldzame meester) kan echter getuigen dat niet iedereen met dezelfde basis aan de start verschijnt... Het kwaad is dan al geschied. Sociale en/of culturele verschillen kunnen dit kwaad nog behoorlijk verzwaren voor de 'kandidaat-leerlingen.'
Kinderen ontwikkelen niet elke vaardigheid op eenzelfde tempo en met eenzelfde aanleg voor elk leervlak. Waarom lopen sommige peuters al op 10 maand terwijl anderen gezwind 2 jaar hun achterste als vervoermiddel gebruiken? Waarom praat de ene honderduit op 2 jaar terwijl de andere dan aan een woordenschat van enkele woordjes toe is? Waarom moet de ene papa weken achter een klein fietsertje aanhollen terwijl de andere al na een uurtje staat te glimmen van trots?
Stappen we niet ooit af van het aloude 'pakkettensysteem' en blijven we lesgeven voor de gemiddelde (maar meestal voor de betere) leerling, dan zie ik ook in de toekomst het watervalsysteem zichzelf bestendigen. Een leerpakket van 1 jaar in 10 maand leren, iedereen evenveel aan hetzelfde werktempo... Word je eens ziek, lessen inhalen, achter komen hinken of definitief de draad met dit onderwerp of dit leergebied verliezen... Wat een kommer en kwel...
En dan moeten we ook nog allen op hetzelfde ogenblik de eindstreep pogen te halen...
Een echte hindernissenkoers met levensgrote vallen, zo lijkt het onderwijs voor velen te zijn, met de gekende gevolgen...
Nochtans zijn er binnen het onderwijsveld voorbeelden genoeg die tonen dat het ook anders kan. Het buitengewoon onderwijs stapte over op niveau- en tempodifferentiëring met aandacht voor ieders talent (of minder talent) en eventuele 'compensering' voor tekortkomingen of handicaps. Hopelijk investeert Vlaanderen ooit op dezelfde wijze in 'gewoon' onderwijs met evenveel ondersteuning en gelijkaardige organisatorische mogelijkheden met grote personeelsondersteuning. Dan komt er ooit soelaas voor deze problematiek. Dan loopt lager onderwijs 'gewoon' verder tot je afstudeert in jouw talenten en zijn er geen bokkesprongen te maken onderweg (zoals overgang kleuter-lager, overgang lager-secundair, overgang secundair-hogere studies...)
Wie kan/wil dit waarmaken over onderwijskoepels heen?
Een reactie posten