Bison Futé

Wie al eens op vakantie is gegaan naar het zuiden van Frankrijk of zo’n vakantie plant – al dan niet met caravan – kent de zwarte weekends op de Franse autosnelwegen, die dan hun naam nog nauwelijks eer aan doen. Gelukkig is er voor deze reizigers dan de Bison Futé die je gidst langs alternatieve wegen, al dan niet nog door Napoleon himself geplaveid. De papieren of virtuele Bison Futé-gids heeft menig Frankrijkreiziger behoed voor lange files en uren van inertie meestal in een blakende zon met schreeuwende, onrustige of wenende (klein)kinderen op de achterbank. Deze gids bezorgde ons integendeel comfort zodat we hen minder lang moesten kalmeren met allerlei nummerplaatspelletjes, populaire liedjes of straffe sprookjes. De Bison Futé – mijn Hollandse campingbuur sprak over de Bizon Fuut – zorgde ervoor dat de reiziger zo snel en veilig mogelijk op de eindbestemming raakte… en dat was dus niet (noodzakelijk) via de autosnelweg.

Waalse werkzoekenden willen wel werken, weten wijze Waalse werkgevers wonderwel

Waalse werkzoekenden willen wel werken, weten wijze Waalse werkgevers wonderwel.
Willen West-Vlaamse werkgevers Waalse werkwillige, werkbekwame werkzoekenden waarderen waardoor we wachtende werkaanbiedingen wissen? Welaan, wilskrachtige West-Vlaamse werkgevers, wens: "Waalse werkzoekenden welkom" (waarlijk welluidende woorden)![*]

Lady Techno in Wonderland

Lady Techno had het van kindsbeen af al op techniek begrepen: als klein meisje schroefde ze haar poppenhuis graag uit en in elkaar. Ze was er als de eerste bij om een kapotte radio weer aan de praat te proberen krijgen en droomde weg bij het zien opstijgen en landen van vliegtuigen. Hoe slaagden die grijze bakken erin om zomaar in de lucht te blijven hangen? De wereld was een grote ontdekkingsreis voor Lady Techno.

Passionele pedaalridders

Wie deze foto van de Molteni-ploeg 1973 van Eddy Merckx bekijkt, zal dit beeld niet direct associëren met passies, talenten, leiderschap én verbindingskracht. Het lijkt immers eerder op een legerpeloton met een militaire opstelling met de generaal vooraan en de troepen geschaard achter de generaal… in symmetrische rijen met alle ploegleden in gelid… onderverdeeld in drie rijen naargelang de status in de ploeg maar allemaal in dezelfde, strakke houding, met dezelfde kleurloze kleding en dezelfde in het niets-starende blik. En toch is dit één van de sterkste en meest hechte teams ooit… en dat in een sector die stoelt op competitiviteit en individualisme.

Ocharmen

Enkele jaren geleden leerde ik Caro kennen tijdens een paneldebat op het jaarlijks “Armoede-congres” in Antwerpen. Caro was ervaringsdeskundige-in-de-armoede en sprak vanuit haar hart en buik met veel passie en overgave over haar collega’s in armoede. Ze bezorgde de professionele “hulpverleners” een ongemakkelijk gevoel omdat ze te zeer voorbijgingen aan de intrinsieke capaciteiten van mensen-in-armoede. Ze predikte dat de hulpverleners te weinig vertrokken vanuit de kracht van deze mensen en niet echt in staat waren om voldoende inlevingsvermogen te vertonen. Niet dat ze hen dit kwalijk nam - integendeel ze was overtuigd van de goede bedoelingen -, maar ze pleitte nadrukkelijk voor een ander soort “hulpverlening” gesteund op ervaringsdeskundigheid. Het was een pleidooi dat aansloeg in de zaal.

Het oude continent: grijs en wijs!?

Het oude continent: grijs en wijs!?

Europa wordt vaak benoemd als het oude continent omdat de wereldgeschiedenis vooral in kaart wordt gebracht vanuit de Griekse oudheid, het Romeinse Rijk, de ontdekkingsreizen van o.m. Marco Polo, Christoffel Columbus, Vasco da Gama, Leif Eriksson, Francisco Pizarro, Amerigo Vespucci, Jan Corneliszoon Rijp en dichter bij huis Henry Morton Stanley en Adrien de Gerlache. Refererend naar deze rijke geschiedenis van cultuur, creativiteit en ontdekkingen werd het begrip “oude continent” eeuwenlang met veel respect uitgesproken.

Als de schoorsteen rookt….

Het Steunpunt Studie- en Schoolloopbanen bracht tijdens de recente Conferentie “Van basisschool tot arbeidsmarkt: de overheid coacht mee” enkele interessante onderzoeksgegevens onder het licht… Spijtig genoeg kwamen deze gegevens nog nauwelijks aan bod in het politiek en publiek debat over de aansluiting tussen onderwijs en arbeidsmarkt. Toch staan er ook voor de arbeidsmarkt relevante gegevens in die ons moeten doen nadenken… vooral in het kader van de nakende War on Talent en de bestrijding van de knelpunteconomie.

Knagende knelpunten

Standaard Uitgeverij bracht recent een box op de markt met tien memorabele “Suske en Wiske”-albums ter gelegenheid van de 65^ste verjaardag van deze populaire stripreeks. Een echte aanrader voor iedereen die met de verhalen van Suske & Wiske, Lambik, Tante Sidonia, Jerom, Professor Barabas en Schanulleke is opgegroeid.

Maar minder bekend is de alternatieve albumbox “Suske en Wiske en de Knagende Knelpunten” die onlangs door de VDAB werd uitgegeven naar aanleiding van 25 jaar knelpuntberoepen op de Vlaamse arbeidsmarkt. We geven hierbij een overzicht van deze tien eveneens memorabele albums met hun onderwerp en de moraal van het verhaal.

De nieuwe kleren van de keizer

Hoe hard zijn we op ons uiterlijk gesteld? Hoe werken we elke dag aan ons voorkomen? Hoe vaak vragen we ons af of we er goed uit zien? Toegegeven, een beetje “présence” misstaat niet… ook niet op het werk of om werk te zoeken. Maar hoever moeten we daar in gaan… het sprookje van Hans Christian Andersen indachtig?

Er was immers vroeger de welbekende keizer die bijzonder ijdel was en meer bezig was met zijn uiterlijk dan met het regeren van het land. Elke dag stond hij voor de spiegel om zichzelf in zijn pronkende kleren te bewonderen. Hij dreef zijn kleermakers tot wanhoop omdat hij alsmaar méér, mooiere en exclusievere kleren wou. Al vlug werd  het beroep van keizerlijke kleermaker een knelpuntberoep want de ijdelheid van de keizer overtrof alles. Tot er zich op een dag een paar rondreizende malafide kleermakers aan het keizerlijk hof aanboden met de boodschap dat zij de keizerlijke wensen konden vervullen. Zij maakten een keizerlijk pak van zo’n exclusieve stof die enkel maar door slimme mensen kon worden gezien. Omdat noch de keizer noch zijn hovelingen zich als dommeriken wilden laten beschouwen, prezen ze het mooie, onzichtbare pak. De keizer liet zich dan ook gewillig dat zogezegd pak aanmeten en liep er mee door de straten te paraderen. Hij besefte niet dat hij letterlijk en figuurlijk in zijn blootje liep tot groot vermaak van de menigte.

Zijwieltjes?

Bij het lezen van een recente column van de Nederlandse hoogleraar Esther-Mirjam Sent over de zijwieltjes van de Nederlandse economie moest ik direct denken aan de voorbije zomer. Toen werd ik terug geconfronteerd met de existentiële vraag: heeft mijn kleinzoon Sid nog zijwieltjes nodig voor zijn fietsje of zou hij het al alleen kunnen? Als bekommerde opa wil je toch voorkomen dat je kleinkind te zwaar valt en pijnlijke schaafwonden oploopt. Maar bepamper ik hem daardoor niet teveel? Sta ik zijn ontwikkeling om zelfstandig te fietsen – al is dat door eens te vallen – niet in de weg? Gaat het om zijn zelfstandigheid of speel ik eerder op mijn “hulpverleningsvermogen”?